Öfke, aslında kendimizi sözel olarak ifade edemediğimiz, etrafımızdaki tehlikelere karşı kendimizi koruyamadığımız bebeklik ve çocukluk dönemlerinde, bu dünyadaki varlığımızı göstermemiz, hayatta kalmamız için gerekli olan bir savunma mekanizmadır.

Şefkat… Sözlük anlamında acıma, koruma duygularıyla gösterilen sevgi, sevecenlik olarak tanımlanıyor. Sadece bizlere özgü değil, tüm memelilerle ortak sahip olduğumuz bir duygusal ifade biçimi. Vicdan ve empatinin doğal bileşeni.

Dışarıdan ne kadar sağlam görünürsek görünelim aslında içimizde narin kelebeklerden bir farkımız yok. Ne var ki temeli Darwin’in yüz yıllar önce doğada güçlü olanların hayatta kalabileceği söylemi üzerine kurulan bir dünyada yaşıyoruz. Üstelik ‘güç’ kavramı da tamamen fiziki ve maddi olanla özdeşleştirilmiş.

4 Şubat’ın Dünya Kanser Günü olarak anılması nedeniyle dün, ilişkimiz olsun olmasın pek çoğunuzun karşısına konuyla ilgili çeşitli haber, makale, öneriler çıkmıştır. Kanser geçmişi olan bir birey olarak, haliyle yayınlara göz atmadan edemedim. Bu senenin sloganı ‘Kararlıyım, Yapacağım.’ Cesaretlendiren harika bir slogan. Peki ama neye kararlıyız ve neyi yapacağız?

Kim olduğumuzun, nereden geldiğimizin, nereye gittiğimizin farkında mıyız? Yoksa bizler de hayatta kalma mücadelesi içinde kendini unutmuş milyarlarca kişiden biri miyiz?