Dr. Henry Cloud ve Dr. John Townsend’in “Boundaries (Sınırlar)” adlı kitaplarında, bir yetişkin olarak sınırlarının farkında olan kişilerin hayatlarında daha fazla kontrol sahibi olduklarını ve haliyle daha az öfkelendiklerini belirtirler.

Şefkat… Sözlük anlamında acıma, koruma duygularıyla gösterilen sevgi, sevecenlik olarak tanımlanıyor. Sadece bizlere özgü değil, tüm memelilerle ortak sahip olduğumuz bir duygusal ifade biçimi. Vicdan ve empatinin doğal bileşeni.

Dışarıdan ne kadar sağlam görünürsek görünelim aslında içimizde narin kelebeklerden bir farkımız yok. Ne var ki temeli Darwin’in yüz yıllar önce doğada güçlü olanların hayatta kalabileceği söylemi üzerine kurulan bir dünyada yaşıyoruz. Üstelik ‘güç’ kavramı da tamamen fiziki ve maddi olanla özdeşleştirilmiş.

Bu dünyada aynı havayı soluyan hem maddi hem de enerjisel olarak aynı alanları paylaşan, aynı duyguları hisseden, aynı durumları deneyimleyen varlıklar olmamıza rağmen, nedense birbirimizi birbirimizden farklı sanıyoruz. Oysa aynı atomu, aynı elektronu, aynı protonu paylaşıyoruz.

Son 1,5 senedir hayatlarımıza imzasını atan Covid-19 ve onun coşkun mizacını takip eden doğal – suni her tür felaket bizlere bir şey anlatmaya çalışıyor gibi hissediyorum. Hayatta kalma becerisi… Özetle; zihin, ruh, beden sağlık bütünlüğümüzü koruyarak yaşayabilmek. Anlamlı ve kaliteli bir yaşam. Özellikle doğu felsefesinin yüzyıllardır insanoğluna anlatmaya çalıştığı konu esasında.

Kim olduğumuzun, nereden geldiğimizin, nereye gittiğimizin farkında mıyız? Yoksa bizler de hayatta kalma mücadelesi içinde kendini unutmuş milyarlarca kişiden biri miyiz?