Dr. Henry Cloud ve Dr. John Townsend’in “Boundaries (Sınırlar)” adlı kitaplarında, bir yetişkin olarak sınırlarının farkında olan kişilerin hayatlarında daha fazla kontrol sahibi olduklarını ve haliyle daha az öfkelendiklerini belirtirler.

Peki, gerçekten zaman tüm yaralarımızı iyileştiriyor mu? Kimsenin inancını kırmak istemem ama maalesef yaralarımızın iyileşmesinin zamanla pek bir ilgisi yok. Üstelik artık kuantum fizik sayesinde zamanın göreceliliği ve bizim yaşamaya formatlandığımız anlamda olmadığı da kanıtlandı. Ama iyi haber, bizimle ilgisi var;

Şefkat… Sözlük anlamında acıma, koruma duygularıyla gösterilen sevgi, sevecenlik olarak tanımlanıyor. Sadece bizlere özgü değil, tüm memelilerle ortak sahip olduğumuz bir duygusal ifade biçimi. Vicdan ve empatinin doğal bileşeni.

Son 1,5 senedir hayatlarımıza imzasını atan Covid-19 ve onun coşkun mizacını takip eden doğal – suni her tür felaket bizlere bir şey anlatmaya çalışıyor gibi hissediyorum. Hayatta kalma becerisi… Özetle; zihin, ruh, beden sağlık bütünlüğümüzü koruyarak yaşayabilmek. Anlamlı ve kaliteli bir yaşam. Özellikle doğu felsefesinin yüzyıllardır insanoğluna anlatmaya çalıştığı konu esasında.

4 Şubat’ın Dünya Kanser Günü olarak anılması nedeniyle dün, ilişkimiz olsun olmasın pek çoğunuzun karşısına konuyla ilgili çeşitli haber, makale, öneriler çıkmıştır. Kanser geçmişi olan bir birey olarak, haliyle yayınlara göz atmadan edemedim. Bu senenin sloganı ‘Kararlıyım, Yapacağım.’ Cesaretlendiren harika bir slogan. Peki ama neye kararlıyız ve neyi yapacağız?

Kim olduğumuzun, nereden geldiğimizin, nereye gittiğimizin farkında mıyız? Yoksa bizler de hayatta kalma mücadelesi içinde kendini unutmuş milyarlarca kişiden biri miyiz?