Uzun yıllardır üzerinde çalıştığım Farkındalık ve Bütünsel Şifaya dair konuları anlattığım ve şifa yolculuğuna gönül vermiş, kendi alanında uzman isimlerle sohbetler yaptığım İçindeki Şifacıyı Uyandır Youtube kanalıma beklerim.

Dr. Henry Cloud ve Dr. John Townsend’in “Boundaries (Sınırlar)” adlı kitaplarında, bir yetişkin olarak sınırlarının farkında olan kişilerin hayatlarında daha fazla kontrol sahibi olduklarını ve haliyle daha az öfkelendiklerini belirtirler.

Öfke, aslında kendimizi sözel olarak ifade edemediğimiz, etrafımızdaki tehlikelere karşı kendimizi koruyamadığımız bebeklik ve çocukluk dönemlerinde, bu dünyadaki varlığımızı göstermemiz, hayatta kalmamız için gerekli olan bir savunma mekanizmadır.

Sanırım çoğumuz için bir yaşam amacı mutluluk. Hep yakalamaya çalıştığımız, tam oldu derken ellerimizden kayıp giden bir hayal. Ona ulaşmak için neler yapmayız ki! Romanların, filmlerin hep mutlu bir sonu olsun diye bekleriz. Peki böylesine tutkuyla peşinde koştuğumuz bu mutluluk nedir?

Peki, gerçekten zaman tüm yaralarımızı iyileştiriyor mu? Kimsenin inancını kırmak istemem ama maalesef yaralarımızın iyileşmesinin zamanla pek bir ilgisi yok. Üstelik artık kuantum fizik sayesinde zamanın göreceliliği ve bizim yaşamaya formatlandığımız anlamda olmadığı da kanıtlandı. Ama iyi haber, bizimle ilgisi var;

Şefkat… Sözlük anlamında acıma, koruma duygularıyla gösterilen sevgi, sevecenlik olarak tanımlanıyor. Sadece bizlere özgü değil, tüm memelilerle ortak sahip olduğumuz bir duygusal ifade biçimi. Vicdan ve empatinin doğal bileşeni.

Baharın yeniden doğuşu, uyanışı simgeleyen enerjisinin yaşadığımız mekanlardaki yansıması bahar temizliği… Bahar temizliği, yeniden doğusu simgeleyen enerjinin yaşadığımız mekanlara yansıması. Bizlere ailelerimizden kalan en anlamlı miraslardan biri. Kışın ağırlığını, karanlığını aydınlığa dönüştürmeyi, arınmayı, hafiflemeyi sembolize eder. Ev, köşe bucak temizlenir, perdeler yıkanır, kışlık kıyafetler kaldırılır, yazlıklar dolaplarımızdaki yerlerini alır. Eğer düzenli bir sp

Sizi bilmem ama ben atasözlerimize ve deyimlerimize bayılıyorum. Sanıyorum yaşanmışlıklar arttıkça insanı daha da fazla şaşırtıyorlar. Düşünsenize, 90’lı yıllarda tüm dünya insanlığını olumlamalarla tanıştıran Louise Hay’in kitapları (Düşünce Gücüyle Tedavi) ve Rhonda Byrne'nin 2006’da yazdığı Sır (The Secret) henüz havada uçuşan tozlarken demiş atalarımız “40 kere söylersen olur,” diye. Düşüncenin gücünü fazlasıyla deneyimlemişler anlaşılan.

Dışarıdan ne kadar sağlam görünürsek görünelim aslında içimizde narin kelebeklerden bir farkımız yok. Ne var ki temeli Darwin’in yüz yıllar önce doğada güçlü olanların hayatta kalabileceği söylemi üzerine kurulan bir dünyada yaşıyoruz. Üstelik ‘güç’ kavramı da tamamen fiziki ve maddi olanla özdeşleştirilmiş.

Bu dünyada aynı havayı soluyan hem maddi hem de enerjisel olarak aynı alanları paylaşan, aynı duyguları hisseden, aynı durumları deneyimleyen varlıklar olmamıza rağmen, nedense birbirimizi birbirimizden farklı sanıyoruz. Oysa aynı atomu, aynı elektronu, aynı protonu paylaşıyoruz.

4 Şubat’ın Dünya Kanser Günü olarak anılması nedeniyle dün, ilişkimiz olsun olmasın pek çoğunuzun karşısına konuyla ilgili çeşitli haber, makale, öneriler çıkmıştır. Kanser geçmişi olan bir birey olarak, haliyle yayınlara göz atmadan edemedim. Bu senenin sloganı ‘Kararlıyım, Yapacağım.’ Cesaretlendiren harika bir slogan. Peki ama neye kararlıyız ve neyi yapacağız?

Kim olduğumuzun, nereden geldiğimizin, nereye gittiğimizin farkında mıyız? Yoksa bizler de hayatta kalma mücadelesi içinde kendini unutmuş milyarlarca kişiden biri miyiz?