Öfke, aslında kendimizi sözel olarak ifade edemediğimiz, etrafımızdaki tehlikelere karşı kendimizi koruyamadığımız bebeklik ve çocukluk dönemlerinde, bu dünyadaki varlığımızı göstermemiz, hayatta kalmamız için gerekli olan bir savunma mekanizmadır.

Kadınlar şöyle, erkekler böyle… İçinde yaşadığımız üçüncü boyuta ait dualite dünyasının ve onu yüzyıllardır yöneten eril sistemin yarattığı toplumsal cinsiyet ayrımcılığının yansımaları, yanılsamaları… Kabul, fiziksel ve biyolojik olarak farklı özelliklere sahibiz. Ne var ki farklı olmak demek birinin diğerinden daha üstün ya da daha zayıf olduğu anlamına gelmiyor.

Bu dünyada aynı havayı soluyan hem maddi hem de enerjisel olarak aynı alanları paylaşan, aynı duyguları hisseden, aynı durumları deneyimleyen varlıklar olmamıza rağmen, nedense birbirimizi birbirimizden farklı sanıyoruz. Oysa aynı atomu, aynı elektronu, aynı protonu paylaşıyoruz.

Son 1,5 senedir hayatlarımıza imzasını atan Covid-19 ve onun coşkun mizacını takip eden doğal – suni her tür felaket bizlere bir şey anlatmaya çalışıyor gibi hissediyorum. Hayatta kalma becerisi… Özetle; zihin, ruh, beden sağlık bütünlüğümüzü koruyarak yaşayabilmek. Anlamlı ve kaliteli bir yaşam. Özellikle doğu felsefesinin yüzyıllardır insanoğluna anlatmaya çalıştığı konu esasında.

4 Şubat’ın Dünya Kanser Günü olarak anılması nedeniyle dün, ilişkimiz olsun olmasın pek çoğunuzun karşısına konuyla ilgili çeşitli haber, makale, öneriler çıkmıştır. Kanser geçmişi olan bir birey olarak, haliyle yayınlara göz atmadan edemedim. Bu senenin sloganı ‘Kararlıyım, Yapacağım.’ Cesaretlendiren harika bir slogan. Peki ama neye kararlıyız ve neyi yapacağız?

Kim olduğumuzun, nereden geldiğimizin, nereye gittiğimizin farkında mıyız? Yoksa bizler de hayatta kalma mücadelesi içinde kendini unutmuş milyarlarca kişiden biri miyiz?